Archive for Αύγουστος 2008

Αφιέρωμα

Αύγουστος 6, 2008

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, ένα νήπιο 3ων ετών από το Ράικο των Ιωαννίνων, στερημένο τη μητρική αγάπη, ξενιτεύεται με τον πατέρα του στην Προύσα της Μ. Ασίας. Ο πατέρας μοχθούσε στο φούρνο του και ο Αναστάσης προόδευε στα γράμματα. Κι όταν μαθαίνονται οι σφαγές των Αρμενίων και πυκνώνουν οι απειλές στα ελληνικά μαγαζιά, στα 1902, πατέρας και γιος, 18 ετών πια, επισπεύδουν την αναχώρηση από την Προύσα στο Ράικο. Η μόρφωση και καλλιέργεια του Αναστάση στην κλασσική παιδεία, την ιστορία του Γένους, την κατήχηση στην ορθόδοξη αλήθεια, στα τούρκικα και γαλλικά, ο πολιτισμός του τόπου, είναι το φορτίο που έμεινε από την ξενιτειά.

Στα 1904, ο Αναστάσης γίνεται δάσκαλος, σε μια εποχή που δεν εξετάζει τους πόθους της κοινωνίας και την αφήνει «εις το σκότος, εις την πρόληψιν, εις την αμάθειαν». Από τα πρώτα δασκαλικά του βήματα δεν περιορίζει την αποστολή του στα λίγα γράμματα. Το όραμά του είναι μια αληθινή εκπαίδευση και – κυρίως  μετά τα τρόπαια του 1912 και 1913 – συντάσσεται με την άποψη που θέλει μια ζωογόνα πνοή στα σχολεία, μια μεταρρύθμιση στην  εκπαίδευση.

Από το 1921, παπα-Αναστάσης πλέον, στην ιερατική του διακονία εμβαθύνει το περιεχόμενο της πατροπαράδοτης πίστης και ευσέβειας με την ερμηνεία του  Ευαγγελίου και την ορθόδοξη αγωγή. Διακρίνεται για την «κατά Χριστόν επίδοσιν και φιλοπονίαν» και την ιεροπρέπειά του. Σύντομα γίνεται πνευματικός – εξομολογητής – με το εκκλησιαστικό οφφίκιο του «οικονόμου». Στη σταδιοδρομία του είναι ένας «σκαπανέας» Δάσκαλος και ένας αληθινός Ιερέας.

Από πεποίθηση και ιδιοσυγκρασία αγωνιστής είναι παρών σε κάθε εθνική προσπάθεια για Ελευθερία και κοινωνική απολύτρωση. Νεαρός δάσκαλος μετέχει, ως γραμματικός, στο προαπελευθερωτικό κίνημα του Καπετάν Κρομμύδα. Στηρίζει το βενιζελικό όραμα στα χρόνια του διχασμού. Μένει όρθιος στα επικά χρόνια του ’40 και στα πέτρινα χρόνια 1942-48 παίρνει μέρος στην εθνική Αντίσταση. Η έννοια  πατριώτης έχει στο έργο του τη διάστασή της.

Είναι ειλικρινής και ευπροσήγορος στις συναναστροφές του, στοργικός με την οικογένειά του, αυστηρός με τον εαυτό του, μοναχικός με συντροφιά το βιβλίο, σεβάσμιος κι αυθεντικός για τους άλλους, ενώ ο ίδιος αναζητούσε τον άνθρωπο.

Η εξιστόρηση από τον αγώνα της ζωής του Αναστασίου Δ. Οκονομίδη, ιερέως οικονόμου και διδασκάλου, αφιέρωμα στη χαρισματική μορφή του, ακολουθεί μια χρονολογική σειρά σε τέσσερις ενότητες: σπουδές και δασκαλική πορεία, ιερατική διακονία, κοινωνικοί και πατριωτικοί αγώνες, οικογενειακή κατάσταση.

Advertisements